ESFP ในธีมอาหาร

นักกินสาย E ใช้โต๊ะอาหารเป็นที่คุยกัน เจอร้านเด็ดเมื่อไหร่ สิ่งแรกคือรวมแก๊งกลับไปกินอีก ไปร้านใหม่ก็ถามพนักงานว่าอะไรอร่อยก่อนเปิดเมนู อาหารคือเหตุผลให้มารวมกัน และการได้รวมกันคือเป้าหมายจริงๆ

นักกินสาย S รู้เป๊ะว่าอะไรอร่อยและเพราะอะไร เช็กรีวิวเรื่องปริมาณ ราคา และคิว สั่งเมนูประจำโดยไม่เปิดเมนูดู และตวงตามสูตรเวลาทำอาหาร อาจดูไม่ผจญภัย แต่จริงๆ คือความแม่นยำ

นักกินสาย F อ่านบรรยากาศของโต๊ะก่อน ให้น้ำหนักกับความชอบของคนที่ไปด้วยมากกว่าเรตติ้งร้าน และกลับไปร้านที่เจ้าของใจดีซ้ำๆ แม้อาหารจะแค่พอใช้ บางครั้งก็พลาดเมนูที่อยากกิน แต่โต๊ะของพวกเขาแทบทุกครั้งจบอย่างอบอุ่น

นักกินสาย P ตัดสินใจตรงหน้าประตูร้าน ถึงมีร้านในใจแล้วก็เดินเข้าร้านอื่นได้ถ้ามันดูใช่ และมื้อเย็นคืนนี้ถูกกำหนดโดยของที่เหลือในตู้เย็น ร้านโปรดตลอดกาลของพวกเขามักเจอเพราะร้านแรกเต็ม